De weg van het verlangen

Mother Africa in Mauritaniё

Ze noemen het hier Mother Africa, zwart Afrika, en dat voelen we bij binnenkomst! Na ons record van 142 km fietsen op 1 dag zijn we onder de indruk van de andere sfeer hier. Nouadhibou here we are!

Zwart Afrika is wennen en dat doen we graag veilig achter het glas van de patisserie, eens kijken wat daar buiten allemaal gebeurt. Vrouwen gaan kleurrijk gekleed, mannen hebben hun hoofden gewikkeld in blauw met witte sjaals tegen het zand, kindertjes kijken je met hun zwarte kijkers aan terwijl hun handgemaakte tol over het asfalt zoeft. Het verkeer kent geen regels, gewoon op de weg blijven en zoveel mogelijk auto's ontwijken. Een deuk meer over minder is zichtbaar geen probleem!

On the road door de woestijn voelt het landschap als Tanzania, prachtige bomen vergroeit door de harde wind, zandduinen glijden aan ons voorbij en de vele nomaden tenten kleuren de horizon. Tenten waar je altijd meer dan welkom bent en waar ze met plezier thee voor je maken. Wij zijn onder de indruk van deze ceremonie, vol aandacht, liefde, traditie en zorgvuldigheid. De schuimlaag doet je denken aan een biertje ;-). Daar staat voor de moslim in Mauritaniё echter 5 jaar gevangenis straf op! Onze straf is nog niet helemaal duidelijk en dat gaan we hier ook zeker niet uitvinden!

Handen schudden met de andere sexe is echt verleden tijd, we drinken water uit waterzakken van wel 1250 liter en laten braaf ons paspoort zien bij de vele politie checkposten. We worden in de gaten gehouden en de volgende post is al op de hoogte van onze aankomst. Boodschappen doe je onderweg in oude vervallen caravans waar je koopt wat er is! Wat blikken sardientjes en met geluk scoor je een pak melk. De vele vliegen krijg je er gratis bij, ze zitten al 'bijna' binnen onze acceptatie zone. En ja het is met recht wennen! Ing krijgt haar strings ongewassen terug want die waren toch echt ietwat te pikant voor een land waar 99% van de bevolking moslim is! En wanneer we tijdens de lunch op een stapel stenen zijn gaan zitten worden we dringend doch vriendelijk weggestuurd, we zitten in de moskee!

43% van de mensen leeft hier onder de armoede grens, dat voel je en dat zie je! Het laat je beseffen dat wij het zo ontzettend luxe hebben. Daarmee genieten wij dubbel van een zanderig broodje en een schuilplaats tegen wind en regen. Regen? Ja !!! De enige planning die wij nog hadden was om voor de hitte de woestijn te doorkruisen, nu de regen 4 maanden te vroeg is en de hitte uitblijft, laten wij ook dit laatste stuk planning los, wij zijn daarmee tegenwoordig echt in het moment en daarmee ook erg nieuwsgierig hoe lang wij erover doen om in Zuid Afrika te komen, ha ha we vinden het namelijk overal leuk! Zelfs bij een leeg tankstation met alleen maar zand om ons heen.

Na 11 maanden fietsen, 10.000 km op de teller en 2200 km woestijn voelen we dat we behoefte hebben aan 'verwerkingstijd'. Echt waanzinnig leuk om bij binnenkomst in St. Louis te voelen dat we dat hier gaan doen! We vinden meteen een huiselijk appartement in een kleurrijke omgeving en gaan daar natuurlijk nog uitgebreid over vertellen!

Geniet naast het verhaal ook van onze vier nieuwe filmpjes uit Marokko, twee van West Sahara en Mauritaniё.

Liefs uit swingend St. Louis, Senegal

Ingrid en Marcel x

_________________________________________________________________________

Up-date, april 2012

Spelen in de woestijn...

Wat een kracht zit er in die stilte! De woestijn laat ons de impact zien van al zijn facetten die hij ons te bieden heeft. Voor de wind ben je een speeltballetje waar je ongenadig aan overgeleverd bent. Hij is je vriend en vijand in deze immense vlakte, je verkoeling tijdens de warmte, je maatje wanneer je hem in de rug hebt en je vijand wanneer hij rakelings vanop zij komt alsof hij het op je gemunt heeft. Nog lelijker doet ie wanneer hij het zand in je ogen laat waaien, aan de tent klappert alsof hij hem mee wil nemen en je vertrouwt hem niet wanneer hij ineens gaat liggen. Geen geklapper aan je oren, geen alertheid en alle rust om mee te resoneren met de stilte van de vlakte.

Alsof je na kilometers leegte, na kilometers trappen aankomt op een andere laag. Waarbij de positieve en negatieve kanten letterlijk en figuurlijk aan het zonlicht worden blootgesteld, de naakte waarheid waar geen ontkomen aan is, you're in! Het laat je zien wat je zonder enige bescherming van muurtjes doet en geeft je de kans om elkaar en jezelf te mogen ont-moeten en verder te groeien. De stilte is intens, je hebt elkaar nodig en dat voel je. We leren elkaar op een andere manier kennen, ontdekken nieuwe dingen en laten na de ontmoeting met de naakte waarheid vooral graag het kind in ons zege vieren! We spelen met lege autobanden, houden een waterflessen gevecht en lachen met volle teugen wanneer we het spelletje running camel hebben ontdekt.

Marokko krijgt steeds meer de overhand in de West Sahara, de rode vlag doemt op en de militaire checkposten zijn niet meer op 1 hand te tellen. We begrijpen de Marokaanse mensen wel die voor 150 euro bonus hier graag heen gaan. Bij de politieposten is het fun en leren we in no-time de nieuwe voetbalhelden van ons trots oranje. Met Gullit en Cruijf komen we hier echt niet meer weg.

En de woestijn geeft nog zoveel meer! We zien iedere dag dromedarissen, de woestijnrat is ook al gesignaleerd en de eerste fatamorgana hebben we aan de lijve mogen ondervinden. Een onverwachts plekje voor koffie maakt je zo blij als een kind, net als vele mensen die stoppen om te vragen of we genoeg eten en water hebben. Prachtige lege witte stranden en de zon die fel gekleurd is wanneer hij ondergaat. We eten drop van Nederlanders die onderweg zijn naar een goed doel in Gambia, worden door andere Nederlanders uitgenodigd in hun truck om een heerlijk maaltje mee te eten en kunnen tegenwoordig al in een half uur onze spaken vervangen ... ik zeg je de woestijn is zo slecht nog niet, zeker niet wanneer je er ook nieuwe high heels kan kopen, I did it ;-)

En ... we hebben de 5 km off road langs de mijnen overleefd. Mauritania here we are! Veel om over te schrijven maar nu eerst ff wennen aan zwart Afrika, wat met recht een hele andere en nieuwe beleving is! Het is hier zo leeg dat T-mobile het  laat afweten, drie weken dus geen sms-verkeer vanaf onze kant!

Liefs uit Nouadhibou

Ingrid en Marcel

p.s. We genieten er ENORM van als jullie berichtjes terug sturen, echt leuk om te merken dat de blog gelezen wordt! EN we vinden het super leuk om te horen hoe het in het Hollandse is ....

_________________________________________________________________________

Up-date, maart 2012

De wind blaast in de rug, het zweet loopt met pareltjes van ons voorhoofd, de banden zingen over het asfalt en wij hebben een glimlach die niet meer van ons gezicht is te slaan! Wauw dit is toch 'de' natte droom van iedere fietser ... zonder moeite met 40 km per uur door de woestijn sjeesen! Ha ha daar kan Armstrong nog een puntje aan zuigen ;-) De vlakke weg ligt voor ons, rechter dan recht en in dit geval een goddelijk vooruitzicht! We mogen vandaag nog 100 km en daarmee stijgen we vet boven ons gemiddelde van de afgelopen 'fiets-maanden' uit. Toch leuk voor ons ego!

Sensation white klinkt via de i-pod in onze oren, we luisteren naar dezelfde muziek wat met deze snelheid en in peleton rijden een band schept. Verbinding wanneer we de duimen naar elkaar omhoog doen; geen woorden en zoveel betekenis ... gaat het goed met je schat? Geniet je ook zo? Onderweg hebben we honger en ontdekken een nieuwe smaaksensatie; warm brood gedipt in caramel yoghurt, wat je al niet ontdekt wanneer je doet wat in je opkomt! Zonnesteek denk je of gewoon echt lekker, just try! Nog maar 1700 kilometer te gaan en dan begint een volgend feest ... ons eerste bezoek komt langs in Senegal!!!! Wat een gaaf vooruizticht!

Wij sjeesen morgen weer verder, de eerste waterput tot Dakhla is 300 km verderop, wij zien uitdagingen! Heel veel liefs uit Laayoune waar we genieten van NOG een extra rustdag in een stad die de lonelyplanet als waardeloos beschrijft en die voor ons met ijs en pizza juist meer dan goddelijk is.

Ingrid en Marcel.

_________________________________________________________________________

Up-date, februari 2012

Met hoge snelheid zoeven de ezels, marktkraampjes en andere autogebruikers aan ons voorbij.  Het geluid van Marokkaanse muziek galmt door de boxen en in no time staan we op de luchthaven van Marrakech, het voelt als een compleet andere wereld! De 6 fietstassen hebben we verruild voor een rugzak en zo gaan we op weg naar Nederland, spannend!

Aan onze oren merken we dat de landing wordt ingezet, de piloot meldt dat het -15 graden is en zo vlak boven Schiphol  ervaren we dat dit anders is dan anders. Het voelt als vakantie en niet als thuiskomen! Maar waar is dan thuis? Daar waar de fietsen staan! Een mooie gewaarwording ...

Wauw en wat een feest in Nederland! Lekker met je billen uitgebreid zitten op een schone toiletbril, onze lijven genieten onder de douche van de grote hoeveelheden warm water en we moeten even wennen aan de geordende hoeveelheden levensmiddelen in de Albert Heijn. Bij het naar buiten gaan geven we de bekende straatverkoper van de daklozen krant een muntje en voelen; het leven gaat  hier verder en wij zijn aan het veranderen.

Het is mooi om te beseffen dat het geluk in jezelf zit en het niet uit maakt waar je bent. Alle luxe voelt als een feest en is ook zo relatief! Geluk ben je zelf, met dat wat er is en zo voelt het ook! We smullen van de kaas, drop en wijn en weten ook dat wanneer we het niet hebben het  helemaal goed is. Wat een rijkdom!

In Amsterdam ontmoeten we Leo, een andere wereldfietser, die ons een cameralens cadeau doet! Ontroering dat we via een oproep dit voor elkaar krijgen.  Leo, wij zijn je enorm dankbaar en ontmoeten je graag somwhere-on-earth tijdens je eigen fietsreis!

Samen zijn met familie en vrienden, knuffelen, delen, lachen, vertellen, sneeuwballen gooien, nog meer knuffelen,  heerlijk! Skype, foto's, filmpjes en de mail hebben ervoor gezorgd dat we gewoon 'verder' kunnen praten! En dat blijven we natuurlijk doen! Ons visum voor Mauritanië is binnen, ha ha nou die relaxte sfeer, zwarte negers en vele overland trucks bij de ambassade beloven weer veel avonturen, wij kunnen niet wachten en gaan morgen, na lange tijd, weer op de fiets!

Liefs uit zonnig en bekend Marrakech,

Ingrid en Marcel

_________________________________________________________________________

Het deuntje van Billy doet ons ontwaken uit een diepe slaap. Buiten waait de wind, het is nog donker en wanneer je je hand buiten de slaapzak steekt wil je eigenlijk meteen weer terug. De snooze knop doet het goed vanmorgen! De wanten gaan aan, we ontdooien het water uit de bidons en bij het eerste straaltje zon staan wij erin! Brrr wat koud!

In Agoudal vragen we de weg. Gaan jullie dat echt doen? Het is off-road hoor met 500 meter stijgen en er is sneeuw op komst! Daarbij is de weg een uitdaging, zal er geen verkeer zijn en wonen er alleen nomaden! We kijken elkaar aan, het avontuur trekt! Wat kan ons gebeuren? Doen we het? JA we gaan ervoor !

We fietsen over zand, keien en bevroren grond, de wind blaast om onze oren en we kijken elkaar aan ... is dit echt leuk? En wederom besluiten we ervoor te gaan! Beetje zenuwachtig en ook met een gevoel van vrijheid fietsen we het gebergte tegemoet. Vrouwen met ezels en enorme takkenbossen lopen langs, het pad wordt kleiner en brengt ons naar een immens gebergte! Wanneer Marcel voorop fietst en ik niks dan bergen zie voel ik me ineens heel erg klein worden.

De eerste sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden, wanneer we 2 nomaden tegen komen. Salaam! Enthousiaste mensen die ons uitnodigen voor de nacht. Het weer gaat omslaan en we moeten echt in hun hutje slapen. Nou dat laten we ons geen twee keer zeggen! Even later zitten we in een rokerig donker hutje aan de mierzoete thee en smullen we van de smakelijke chapati broden en tajine, het voelt als luxe en verwennerij! De schapen kruipen om ons heen, het kaarsje dooft en wij slapen met al onze kleren, inclusief regenjack en wanten,  aan onder 4 dekens die je echt niet op je blote huid wilt hebben. Een hartverwarmend gevoel dat wij hier mogen overnachten, welterusten.

Soms is het beter om niet altijd alles te weten! Deze dag blijkt de zwaarste ever! De weg gaat zo steil dat we meer naast de fiets lopen dan erop zitten. De sneeuw van vannacht heeft de pas een mooi dons laagje gegeven. We glibberen er met de fietsen overheen, glijden uit, en moeten elkaar helpen om er überhaupt overheen te komen. Naast het geruis van de wind hijgen we vanwege de zware inspanning op grote hoogte. De wind striemt de handen koud en maakt dat we soms bijna van de berg waaien. We lachen, kijken elkaar aan en genieten van dit avontuur!

Afzien verbroedert, maakt de liefde groter en het besef dat we het belangrijkst in elkaars leven zijn. Tranen wanneer we er zijn, zo mooi, zo indrukwekkend, zo verbonden en sterk met elkaar dat we dit avontuur aan kunnen! Het landschap laat ons stil worden en doet ons beseffen dat er zoveel meer in het leven is! Het blijft bijzonder dat wij dit samen zo intens mogen en kunnen beleven!

Na twee dagen komen we aan op zo'n plekje waar je meteen wilt blijven! We zien de eerste bloesem aan de bomen, en ze hebben er een echt Nederlands tijdschrift! Lekker lezen op de kussens, thee drinken en uitrusten, wat een genot.

Liefs vanuit de Gorges du Dades,

Ingrid en Marcel

_________________________________________________________________________

Ik heb een tante in Marokko

In de haven van Spanje is het feest der herkenning, voller dan vol bepakte busjes op weg naar hun tante in Marokko. De reis naar Afrika is begonnen! Toch wat spannend deze oversteek naar een nieuw continent, dus gaan we goed voorbereid op pad.

Op de boot leren we onze eerste woordjes Arabisch die al snel van pas komen! De boot komt 3 uur later in het pikkedonker aan op een plek die anders is dan gepland, 80 km verderop! Nu 10 km in het donker fietsen, naar een onbekende plek waar we de eerste ranzige slaapplek te pakken hebben. Salaam (hallo) Marokko & Sukran (bedankt), daar gaat onze voorbereiding.

De natuur van het rifgebergte is overweldigend! We klimmen naar de hoogste pas so far en genieten van de fantastische uitzichten. We stappen met recht in een andere wereld, zien onderweg kleine hutjes, mensen op ezels en drinken water uit de put. De enthousiast zwaaiende mensen toveren iedere keer een big smile op ons gezicht. Ook als na 2 dagen regen, kou en mist de weg is veranderd in een grote modderpoel. Het fietsen zetten we, met 6 km per uur, al glibberend voort door de bergen. Een moddergevecht is echt overbodig, die zit  'all over'.

Wanneer je in de kleine toeristloze dorpjes beland is er echt niks. Zo hebben we de tweede ranzige slaapplek te pakken, zetten we de tent op voor het politiebureau (safety first) en slapen we een nacht in een olijvenfabriek omdat dit altijd nog beter is dan de modder buiten, deze eerste week voelt als een leuke, spannende en positieve uitdaging!

De geurige wierrook en vrolijke klanken komen ons tegemoet wanneer we Fes binnen rijden. Met de fiets, bagage en onszelf door de wasstraat waardoor de modder plaats maakt voor een glanzend nieuw leven. Fes voelt als een culinaire vakantie met veel rust. We proeven, na flink onderhandelen, van de lekkernijen, worden wakker van de moskee en genieten enorm van ons eigen huis met dakterras! De vrouwen lopen gesluierd en brengen hun tijd door in de keuken, de mannen drinken vooral veel koffie op het terras net als wij! Een mooi moment om 2011 samen af te sluiten en terug te blikken op 7 maanden 'op onze weg van het verlangen' waarbij we heerlijk verder dromen ... huisje in Senegal?

Liefs uit Fes, Marokko,

Ingrid en Marcel

_________________________________________________________________________

Blog Update van Ingrid en Marcel

Portugal in een notendop

Op dit moment klinkt het avondgebed van de moskee in Fes (Marokko) door de luidsprekers, een totaal andere wereld waar we jullie later alles over vertellen! We willen de ervaringen en foto's van Portugal graag nog met jullie delen, hierbij Portugal in een notendop.

Portugal was anders in alle opzichten en daardoor ook weer heel erg leuk! Onstuimig weer voor langere periode, wolkbreuken die op je tent en regenpak neer kletteren en een weg waaiende tent, windkracht 9 aan de kust en het gevoel dat we in de verkeerde film zijn gestapt. Moeilijker kampeerplekken vinden door de vele bebouwing en bange Portugezen wanneer we om een stukje gras vragen, ha ha je zou denken dat wij zo eng zijn! Mooie is wel dat wanneer de Portugezen het zien zitten je ineens ook alles krijgt!

De kust is ruig, woeste zee en hoge kliffen, vergezichten en verlaten strandjes.  De honden zijn even wennen, zeker wanneer ze voor de hoofdprijs van een lekker sappig kuitje gaan! Voor het eerst een kudde herten van 40 stuks gezien, wilde zwarte varkens, lekke banden gehad en een uitdaging om voor het donker een plekje te vinden! Om 17.00 is het echt donker en gaan we met de kippen op stok!

Lissabon is verwennerij ten top! De maak-Ingrid-gek-actie bij de Starbucks na 6 maanden! Liefde, gezelligheid en feest der herkenning bij de broer van Ingrid, met nichtje Victoria zandkastelen bouwen en het gevoel van een 'thuis' hebben on the road.  Smullen van de chocoladeletters en vele heerlijkheden opgestuurd door vrienden en familie uit Nederland.

En Portugal is nog zoveel meer;  het hechte familie leven, de oude mannetjes op de dorpspleinen, de uitgestrektheid in Alentejo, stilte en mooie natuur, het land van de barretjes, stijgingen van 18%, de gezellige tegeltjes die de huizen vrolijk kleuren, ezels, het gevoel dat de tijd hier stil heeft gestaan, slapen bij de brandweer en voor het eerst een groot kampvuur gemaakt.

Dank je wel Portugal, wij hebben van je genoten!

Alle liefs vanuit Marokko, Fes

Ingrid en Marcel

_________________________________________________________________________

Marokko in 160 tekens:

Salaam! WAT GAAF! Met een big smile de 1e kms; hoge bergen, ezels, munt thee, mercedes benz, bumpy weg, zwaaiende mensen en super eten x

_________________________________________________________________________

November 2011;

De interne reis

Naast het verlangen van de fysieke weg is de interne reis een diep gekoesterde wens. Deze is drie jaar geleden al begonnen met het durven dromen, het uitwerken van deze droom en het daadwerkelijk realiseren hiervan.

Vervolgens afscheid nemen van de mensen in Nederland met daarbij verschillende emoties; plezier, tranen, loslaten, verdriet en lachen. De interne reis zet zich nu voort op de fiets. De fysieke inspanning, afwezigheid van afleiding en de stilte van de natuur zorgen voor een grote scherpzinnigheid.

Als waarnemer van jezelf levert dit een groot inzicht op! In kleine en grote gedragingen, denkpatronen en gevoelens. Sinds we op de fiets zitten houdt dit ons aardig bezig. De ene golf is nog niet geweest of de andere dient zich alweer aan; keuzes maken, afstemming met jezelf en samen, boosheid en verdriet, plezier en uitbundigheid, actie en interactie. Tijd en ruimte om het te onderzoeken maakt het een groot palet van gevoelens.

Hadden we daar in Amsterdam een vorm in gevonden, hier komen ze allemaal aan het licht. Geen tapijt om je even onder te verbergen, gewoon de rauwe waarheid die gezien wil worden. Mooi om gezamenlijk mee bezig te zijn, hoewel dat in het moment zelf wel eens anders wordt ervaren.

Einde van de maand gaan we 10 dagen Vipassana meditatie in Barcelona doen, je kunt je afvragen of we die dan nog nodig hebben :-)

Liefs,

Ingrid en Marcel
Je kent ze wel, op dit moment een zeer bewegelijk stel.
Cheers uit Renaison.

www.dewegvanhetverlangen.nl | simpleismore.nl

De Santos fietsen zijn besteld!

Een mooie reis om tot de ideale fiets te komen! Vooraf hebben we een lijst bekeken op de site van Santos, waar moeten we eigenlijk over nadenken? De banden en de kleur van het frame konden we nog wel verzinnen, maar heb je wel eens van spacers gehoord, of bepaald welk balhoofdstel je moet kiezen? Met dank aan Robbert zijn we nu volledig op de hoogte van de ins en outs van de fiets!

De verschillende onderdelen liggen bij Santos op tafel, leuk om te zien! Vooral omdat deze op plaatsen in de fiets terugkomen waar je ze vooral niet meer zult zien. Alles is van top-kwaliteit, een verhaal wat klopt en wat je terug ziet en voelt in de fiets... een dijk van een huis waar je wel een stukje mee kunt gaan fietsen ;-)

Na een ritje door het magazijn was de smile niet meer van ons gezicht te krijgen, wat een prachtige fiets en wat een heerlijk gevoel! Het zadel lekker hard, geen standaard vanwege het gewicht, en lekker grote trappers om zo veel mogelijk kracht te kunnen zetten in de bergen. Spatborden? Daar doen we niet aan vanwege de sneeuw en modder die daar tussen gaat zitten. En we kunnen je vertellen dat we nu al blij zijn met de zadelpenvering, lekker voor je kont! Marcel krijgt zware banden en een naafdynamo voor het opladen van energie zodat Ingrid hem op de licht rollende supreme banden goed bij kan houden, een fijn vooruitzicht! En last but not least, wij hebben geen smeerolie nodig!!! We gaan met de ingenieuze riemaandrijving rijden! De Gates Carbon Drive in plaats van een ketting! Gaaf hè!

Het is moeilijk te bekennen en toch helemaal waar, we worden een setje, ha ha! Tja, je zal dezelfde kleur maar leuk vinden en ook nog vallen voor een recht stuur... Nu nog een paar weken wachten en we kunnen vol trots onze eerste Santos rit maken! Dan krijgen we een upgrade van 'Santos rijders in spe' naar 'echte Santos rijders'!

In juli 2011 stappen Ingrid en Marcel op de fiets om het leven te leven! Gewoon vanuit Amsterdam en dan kijken waar 'de weg van het verlangen' hen brengt. Leven zoals het leven zich op de fiets aandient, intens en eenvoudig. Genietend van het moment, aandacht besteden aan de goede dingen des levens voor henzelf en voor anderen. Een reis voor onbepaalde tijd, door vele landen en met vele kilometers voor de boeg, waarbij de reis er naartoe belangrijker is dan het doel zelf.

Marcel; voor mij ontstond het plan tijdens mijn meditatie-retraite in India. Daar kreeg ik de vraag, "wat zou je doen als je nog maar een jaar te leven hebt?". Toen ik daar over nadacht kwam ik bij mijn waardes: intens en eenvoudig leven.

Ingrid;  ik heb een aantal operaties ondergaan om vooral maar heel oud te mogen worden. Dat was voor mij een reden om het leven te vieren, om te doen wat ik lange tijd al heel erg graag zou willen doen. Wat een feest om, terwijl we elkaar nèt een maand kennen, er achter te komen dat we hetzelfde willen: intens en eenvoudig leven in combinatie met reizen! Zo zijn onze plannen ontstaan. We hebben er vele nachtelijke uren op het strand in Goa over gesproken en doen dat nog steeds!

Met het terug gaan naar de eenvoud, en de vrije keuze die ze daarbij hebben, beseffen ze dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Tijdens hun reis komen ze daar dagelijks mee in aanraking. Daarom vinden ze het fijn om anderen ook voor een 'moment' te laten genieten, al is het maar voor even.

Ben je nieuwsgierig hoe zij zich voorbereiden op deze reis?
Volg ze dan via hun blog op de site of meld je vast aan voor de nieuwsbrief!

Reislustige groet van Ingrid & Marcel!
http://www.dewegvanhetverlangen.nl/